„Każdy obserwator ma swoją miarę czasu, w postaci niesionego przezeń zegara –przy czym zegary różnych obserwatorów niekoniecznie muszą zgadzać się ze sobą”,  napisał Stephen W. Hawking w swojej książce „Krótka historia czasu”.

Idąc tym tropem zestawiłam aparat fotograficzny, jego możliwości rejestracji – jego zegar z zegarem modela. Przy czym określiłam ogólny, odgórny czas rejestracji  zamykający się w trzech sekundach. „Strzałka czasu”, podążając dalej za tokiem myślenia o czasie Stephena W. Hawkinga,  w konsekwencji  gestów wykonywanych przez modela powoduje destrukcje pierwotnej formy, rozczepia ją, syntetyzuje, „odejmuje oczom”, geometryzując kształty ku nieistnieniu. Niemniej jednak odwracając kierunek ruchu

cząstek, śledząc czas wstecz, można by również stworzyć hipotezę, iż zarejestrowany przez aparat obraz to materia, szkielet z którego ukształtowany jest człowiek ze swą cielesnością. Wewnętrzna siła ujawnia się, rejestruje raz mocnej raz słabiej w zależności od kondycji i wykonywanych ruchów. Obrastając w ten sposób w formę prowadzi do zaistnienia.

W fotografii fascynuje mnie jej nieoczywistość, doświadczanie obrazów, które umykają umiejętności widzenia oka, które niczym fascynująca przygoda otwierają nowe doznania zarówno w sferze estetyki obrazowania, jak też poprzez danie upustu wyobraźni, umożliwiając w ten sposób artystyczną wypowiedz z pogranicza sztuki i nauki.